Öğrendim…

Hayatımda ilk önce sevmeyi öğrendim, çünkü sevdikçe kendimi hissettiğimi gördüma,affetmenin ne olduğunu anladım ve affetmenin aslında yeni insanlar kazandırdığını gördüm.Bir gün geçmişime baktığımda pişmanlıklarımdan üzülmediğimi gördüm, bunları ben yaşadım çünkü.Birisini hatırlamanın aslında ufak bir telefon görüşmesi kadar basit olduğunu biliyorum artık.Aslında bana değer veren insanların çok yakınımda olduğunu fakat gözlerimin hep uzaklarda olduğunu gördüm.Birisini kırdıktan sonra özür dilemenin beni ben yaptığını anladım.Sen benim için değerlesin cümlesinin verilecek en güzel hediye olduğunu buldum.Bir yerden sonra kelimelerin mana vermediğini öğrendim.

Kaçırdığım fırsatların aslında bana yeni fırsatlar yarattığını gördüm.Gözlerin kelimelerden daha önemli olduğunu ve yalan söylemediğini biliyorum.Hayatımda yanımda görmak istediklerimi yanımda göreceğim çünkü onlarında bana değer verdiğini biliyorum.Telefonun 160 karakterine üzüntünün, mutluluğun ve yıkıntının sığdığını gördüm.Yaşamın yaşamaya değer olduğunu ve istersem mutlu olabileceğimi öğrendim artık,konuşamıyorum artık suskunluk gelsin beni alsın yada gel sen beni al …

Ve yeni bir başlangıç …